DROGA IMPERIUM CZ 3 – OKRES EDO – INFORMACJE OGÓLNE

Witajcie moi drodzy. W pierwszej części tematu omówiliśmy sobie Ieyasu Tokugawę, a w drugiej opowiedzieli sobie o umocnieniu siogunatu Tokugawów. W tej części opowiemy, czym był okres Edo oraz czym się charakteryzował, by lepiej zrozumieć wydarzenia, o których zaczniemy mówić już w następnej części.

Zacznijmy od tego, że okres Edo to izolacja Japonii, określana również terminem sakoku, co można przetłumaczyć jako zamknięty kraj. Zatrzymamy się teraz na momencik, by wyjaśnić, co spowodowało, że Iemitsu Tokugawa, trzeci siogun z tego rodu, w 1639 roku wprowadził izolację Kraju Wschodzącego Słońca.
Od dłuższego czasu w Kraju Kwitnącej Wiśni rosły wpływy państw zachodnich. Do Japonii docierały też informacje, jaką politykę prowadzą państwa zachodnie w swoich koloniach. Japończycy podejrzewali też, że Hiszpanie i Portugalczycy mają jakiś związek z powstaniem na półwyspie Shimabara. Tak więc siogunowi chodziło o to, by zachować swój kraj i jego kulturę.
Siogunat podtrzymał kontakty handlowe z paroma krajami w ściśle wyznaczonych do tego miejscach. Państwa te to Korea, Chiny, królestwo Riukiu, lud Ajnów z Hokkaido oraz jedyne państwo zachodnie, Holandia.
Na miejsce handlu z Holendrami została wybrana wyspa Dejima w Nagasaki. Mieszkało tam 20 Holendrów, pracowników Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. W faktorii tej mieszkali też Japończycy, między innymi tłumacze. Europejczyków nadzorował specjalny urzędnik ustanowiony przez siogunat.
W początkowym okresie izolacji na Dejime przypływało nawet siedem statków holenderskich w ciągu roku. Niestety w kolejnych latach liczba ta drastycznie zmalała i przypływał tylko jeden statek.
Holendrzy sprzedawali w Nipponie rozmaite towary. Oto część z nich : jedwab, cukier, skóry oraz rozmaite wyroby. W zamian za to skupowali od Japończyków srebro oraz miedź. Wymiana handlowa pomiędzy Holendrami oraz Krajem Wschodzącego Słońca doprowadziły do tego, że Japonia zainteresowała się nowinkami technicznymi. Tak więc zaczęto kupować rozmaite wynalazki oraz książki. W XVII oraz XVIII wieku Rosja oraz państwa zachodnie podejmowały próby przerwania izolacji Kraju Wschodzącego Słońca, lecz bez skutku, aż… O tym jednak w następnej części. Opowiadam tu o izolacji, ponieważ doprowadziło to do pewnych ważnych wydarzeń.
Przejdźmy sobie do drugiej ważnej rzeczy dla okresu Edo. W tym okresie cesarz nie miał żadnej władzy. Faktycznymi władcami byli siogunowie z rodu Tokugawa i to oni decydowali o wszystkim. Siogunat ograniczył też pozostałe rody, ponieważ musiały one co dwa lata jeden rok spędzać w mieście Edo – dzisiejsze Tokio, gdzie znajdowała się siedziba sioguna. Pozostałe klany musiały też z rozkazu sioguna ograniczyć liczebność swoich wojsk.
Warstwa samurajów w okresie Edo podupadła. Powód jest w istocie bardzo prosty. Przez cały okres Edo nie było żadnych wojen, a pamiętajmy, że samurajowie nie mogli zajmować się niczym innym niż walka.
Na znaczeniu bardzo zyskali kupcy. Mieszczanie natomiast nie mogli posiadać żadnych bogatych ozdób, ani bogatych domów.
Niestety w XVIII i XIX wieku sytuacja uległa zmianie. Wśród urzędników siogunatu szerzyła się korupcja, pojawiły się też klęski żywiołowe. Miasta takie jak Edo czy Kioto bardzo się rozwinęły. Zatrzymajmy się, by opowiedzieć o mieście Edo, czyli dzisiejszym Tokio. Pamiętacie pewnie z pierwszej części, że Ieyasu otrzymał Edo od Toyotomiego. Po zwycięstwie Tokugawów Ieyasu przeniósł do Edo wszystkie urzędy. W 1637 roku zakończono prace budowlane zamku w Edo. Budowla zajmowała bardzo duży teren, a otaczało ją wiele fos. W pobliżu zamku powstała dzielnica, w której znajdowały się rezydencje samurajów. Teren ten również posiadał fosę i bramy. Nazwano go pierścieniem Yamanote.
Obszar pomiędzy zamkiem, dzielnicą samurajów i rzeką Sumida należał do najzwyklejszych mieszkańców. Warto wspomnieć, że obszar ten powiększono dopiero poprzez osuszanie terenu, dzięki któremu pozyskano też większe obszary na rozwój miasta.
Rejon w, którym zamieszkiwali mieszczanie znajdował się przy moście Nihonbashi.W tym samym rejonie znajdował się też ośrodek handlowy.
Mamy 2 marca 1657 roku. W tym dniu w Edo wybuchł gigantyczny pożar Meireki. Pożar miasta rozpoczął się w dzielnicy Hongō. Miasta w Kraju Wschodzącego Słońca były budowane z papieru oraz drewna. Niestety było bardzo mało wolnych przestrzeni, ponieważ drogi w mieście były wąskie, co razem z silnym wiatrem doprowadziło do bardzo szybkiego rozprzestrzenienia się pożaru. Ogień zajmował kolejne obszary miasta przez trzy dni. W pożarze zginęło 100 tysięcy ludzi. Pożar ten to jedna z największych katastrof w historii Japonii. Kilka dni po ucichnięciu pożogi ciała ofiar pochowano nad rzeką. W miejscu tym potem wzniesiono świątynie modlitwy za spokój zmarłych.
Kolejne dwa lata zajęła odbudowa Edo. W odbudowanym mieście zrobiono szersze ulice, zmieniono też zabudowę w dzielnicy samurajów i obszar odbudowanego zamku.
Również dwa lata po wielkim kataklizmie rozpoczęto budowę mostu w dzielnicy Kanda na Sumidzie. Rzeka ta była również granicą pomiędzy prowincjami Musashi – to właśnie w niej znajdowało się miasto Edo – i Shimōsa. Most nosił nazwę mostu dwóch krain, a po jakimś czasie również tym określeniem zaczęto nazywać przedmieścia Edo, które znajdowały się na lewym brzegu rzeki.
W rejonie mostu znajdowały się między innymi Kanda. Handlowano w niej owocami oraz warzywami. Natomiast w XVIII wieku powstała dzielnica Asakusa.
Wymienię teraz na szybko dwie spore świątynie, które powstały w Edo, Sensó – ji i Tóshó – gu. Na północnych obrzeżach miasta mieszkali burakumin, czyli ludzie, którzy zajmowali się grzebaniem zmarłych. Warto dodać, że byli oni poza marginesem społeczeństwa, gdyż pochówek zmarłych uważano za swojego rodzaju tabu.
W miejscu gdzie we współczesnym Tokio znajduje się Senzoku, w Edo znajdowała się dzielnica gejsz oraz kultury. Tak więc można śmiało stwierdzić, że była to stolica kulturalna Nipponu w okresie Edo.
Na południu miasta powstał kompleks zajmowany przez siogunów Tokugawa. Wiemy, że był on bardzo duży. Miasto rozwijało się tak prężnie, że liczba mieszkańców bardzo szybko doszła do miliona. Warto wspomnieć, że było to w owym czasie nie tylko największe miasto w Kraju Wschodzącego Słońca, ale również świata.

Moi drodzy, na tym skończę. Pamiętajcie, że okres Edo traktuję jako punkt wyjściowy, mający wyjaśnić wydarzenia, o których będzie mowa już w następnej części. Tak więc podałem Wam najważniejsze informacje o okresie Edo.

Add a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *