DROGA IMPERIUM CZ 9 – SAMURAJE PRZECIW ZMIANOM – BUNT SATSUMY

Witajcie, moi drodzy. W tej części tematu Droga Imperium omówimy bunt Satsumy, nazywany też wojną na południowym zachodzie. Cofniemy się dziś trochę w czasie, ale niestety inaczej nie dało się omówić tego wydarzenia. Mała prośba do Was. Bardzo proszę o polubienie lub komentarz.

PRZYCZYNY REBELII.
Zacznijmy od tego, że Takamori Saigó, o którym już trochę wspominałem w kontekście protestu przeciwko temu, że rząd Meiji nie chciał zaakceptować jego planów wojny z Koreą, z powodu reform w drugiej połowie lat 70 XIX wieku zrezygnował ze stanowiska rządowego i wrócił do Kagoshimy, tworząc tam szkołę wojskową dla byłych samurajów, którzy, podobnie jak on, byli niezadowoleni. Zastanawiacie się pewnie co wywołało irytację dawnych wojowników.
Samuraje nie byli zadowoleni, że rząd utrzymuje bliskie stosunki z państwami zachodnimi, a reformy, które wprowadził, sprawiły, że klasa samurajów przestała istnieć. Ośrodkiem niezadowolenia stał się właśnie region Satsuma, który wcześniej był ośrodkiem ludzi, którzy doprowadzili do obalenia rodu Tokugawów. Satsuma wcale lub niechętnie wprowadzała reformy rządowe.
Mamy 28 marca 1876 roku. Rząd wydał reformę, na mocy której wyłącznie policjanci i wojskowi mogli nosić miecze oraz inną broń. Gubernator Satsumy sprzeciwił się i nie wprowadził tego zarządzenia na swoim obszarze. Skutkiem tego rząd zdjął go ze stanowiska. Doprowadziło to do znacznego pogorszenia się sytuacji w tym rejonie.
Mamy styczeń 1877 roku. Rząd wysyła do Kagoshimy, głównego miasta rejonu Satsuma, statek z żądaniem oddania broni i amunicji. Niezadowoleni uczniowie szkoły Takamoriego zajęli statek, a następnie wykradli amunicję, która znajdowała się w prochowni. Przywódcą buntowników został Takamori Saigó. Zanim przejdziemy do samego buntu, w kilku słowach o sytuacji militarnej obu stron.
Tak więc żołnierze buntowników pochodzili głównie ze wspomnianej już szkoły przywódcy rebeliantów. Oddziały miały mniej więcej 12 tysięcy żołnierzy. Buntownicy nie mieli wsparcia logistycznego, ani zaopatrzenia. Siły cesarskie były oczywiście znacznie silniejsze i miały bardzo dobre zaopatrzenie.

PIERWSZE WALKI
Buntownicy chcieli uderzyć z zaskoczenia na Tokio. Mamy 15 lutego 1877 roku. Rebelianci wyruszyli na Kumamoto. Satsuma dla niepoznaki twierdziła, że to nie jest wojsko, a wyłącznie eskorta Saigó, który miał udać się do Tokio.
Mamy 19 lutego 1877 roku. Rebelianci zaatakowali zamek w Kumamoto. Mieli nadzieję na szybkie zdobycie zamku, ale opór obrońców był bardzo silny.
Mamy 22 lutego. Buntownicy ponownie zaatakowali zamek. Tym razem odnieśli parę sukcesów, ponieważ zajęli pewne elementy umocnień, a załoga poniosła straty. Ponadto w ręce rebeliantów dostał się chorągiew 14 cesarskiego regimentu piechoty.
Mamy 24 lutego. Buntownicy z Satsumy rozpoczęli oblężenie zamku. Takamori liczył na to, że twierdza upadnie z powodu głodu. Siły buntowników ciągle rosły, ponieważ do sił oblegających Kumamoto dołączali kolejni niezadowoleni, dawni samuraje.
Niestety przeciągające się oblężenie sprawiło, że dawni samuraje stracili swój główny atut, czyli zaskoczenie.

BITWA POD TABARUZAKĄ
Dowodzący siłami rządowymi Aritomo Yamagata zaatakował oddziały rebeliantów, które ochraniały siły oblegające Kumamoto.
Mamy 8 marca 1877 roku. Siły cesarskie przeprowadziły desant w Kagoshimie. Bardzo szybko wojsko opanowało miasto i aresztowało gubernatora Satsumy. W tym samym czasie druga grupa wojsk rządowych wylądowała w zatoce Yatsuhiro. Yamagata przez ten manewr chciał doprowadzić do oblężenia rebeliantów. Niestety desant w tym drugim miejscu nie przeszedł bez problemów i wojska cesarza poniosły straty. Dowodzący wojskami Yamagata liczył, że przez równoczesny desant armii w dwóch różnych miejscach zdoła okrążyć siły Takamoriego. Skutkiem tego wszystkiego był aż kilkunastodniowy cykl potyczek o region Tabaruzaki. Siły rządowe dopiero 19 marca odniosły zwycięstwo w tym rejonie. Dzięki sukcesowi sił rządowych siły Takamoriego mogły jedynie prowadzić działania obronne i tzw. działania partyzanckie.

KOLEJNE SUKCESY SIŁ RZĄDOWYCH
Wracamy do obleganego zamku Kumamoto. Mamy 8 kwietnia. Obrońcy zamku przeprowadzili atak, dzięki któremu przerwali linię oblężenia i sprowadzili nowe zapasy.
Mamy 12 marca. W tym dniu pod zamek przybyły w końcu siły rządowe, którymi dowodzili Kiyotaka Kuroda oraz Hiroshi Yamakawa. Sytuacja ta zmusiła buntowników do zaprzestania oblężenia i wycofania się. Siły cesarskie zepchnęły rebeliantów aż do Kagoshimy. Pamiętajmy, że armia rządowa miała przewagę i nowoczesne zachodnie uzbrojenie, a także bardzo dobre zaopatrzenie. Natomiast siły Takamoriego nie miały nic z tych rzeczy.

KLĘSKA POD SHIROYAMĄ
W końcu we wrześniu zaledwie 400 buntowników znalazło się na zboczu góry Shiroyama. Brakowało im dosłownie wszystkiego.
Mamy 23 września 1877 roku. Głównodowodzący wojsk cesarskich Yamagata zaproponował Takamoriemu zawieszenie działań wojennych. Dowódca buntowników nie przyjął propozycji. Mamy 24 września. Siły rządowe zaatakowały Shiroyamę. Takamori Saigó zginął od odniesionej rany. Zginęli też wszyscy buntownicy.

PO BUNCIE
Po pierwsze trzeba zaznaczyć, że bunt Satsumy stanowił dla rządu wyzwanie, ale zwycięstwo spowodowało umocnienie cesarza oraz rządu. Klęska buntowników sprawiła, że samuraje nie mieli już żadnej roli w historii Japonii i w zasadzie przestali istnieć.
Sympatia japończyków do Takamoriego, który oddał życie za swoje ideały, sprawiła, że powstały legendy mówiące o tym, że Saigó przeżył. Takie poparcie i legendy spowodowały s kolei to, że 22 lutego 1889 roku rząd zrehabilitował Takamoriego Saigó pośmiertnie i przyznał mu wiele pośmiertnych zaszczytów.

Moi drodzy dziś trochę krócej, niż zazwyczaj. Mimo to mam nadzieję, że Wam się podobało. Przypominam raz jeszcze o polubieniu i komentarzu. Trzymajcie się.

e

Add a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *